مست می شوم از بوی نم خاک و مستانه دنبال می کنم اهل دل را ...

ای آسمان بارانت را دوست دارم می دانی چرا ؟

برای اینکه رد ِ پاهایم را از دل ِ زمین  پاک می کند ...

برای حرف های ناگفته ای که دارد و در غرش لبهایش پنهان می کند ...

دل ِ تو با چه ابر سیاه و سفیدی گرفته است که با هیچ بارشی باز نمی شود چند شبانه روز ببارد تا صیقلت دهد...

زیر باران می روم با چتر بسته تا غباری که در این مدت کوتاه بر دیدارمان نشسته است بروبد و در انتظار رنگین کمان می مانم تا پاداشم تو باشی ...

ای مرد ...

می خواهم که بیایی و من آمدن ِ آرام گونه ات را حس کنم . تو نمی دانی که حُرم نفسهایت به آتش می کشد حُرمت زنانگی ام را و بازی دستهایت می سازد تندیس روح منتظرم را ...

ای مرد ...

می خواهم هرگاه دلتنگ شدم بجای آسمان به چشمهای تو خیره شوم ، دلتنگیم را با تو تقسیم کنم و هرگاه هوای گریه کردم تو اشک هایم را در میان پلک هایت پنهان کنی ...

ای مرد ...

می خواهم تکیه گاهم باشی و من سر برشانه هایت گذارم و گرمی آغوشت را احساس کنم و هرگاه دوباره خیال رفتن کردی مرا با خود ببر که من هیچگاه نیافتم چگونه از تو جدا شوم ...

هرگز نمی میرند

همواره با من اند

این تازه لحظه ها

تکرار های غریبانه ای هستند

که در دیاری نزدیک

آنها را سپری کرده ام

وه چه آشنا ...

گویی گذشته ها یم

هر لحظه در دیده گانم جان می گیرند و هرگز عبور نمی کنند !

وقتی که خاطرات ِ تو از خاطرم ،

میل رفتن ندارد

من چگونه کوچ را آغاز کنم

...

 چشم های غرق در اندوه تو

ایمان ِ مرا به آشوب می کشید

داغی چشم تو

تکرار می شود

در خاکستر ِ روزگار ِ  من

آری ... گویا تو و خاطراتت

قصد گذر ز خاطرِ خسته ام نمی کنید !

در انتظارهای تکرار روزمره گی

نمی میرد اشتیاق بودن تو ،

 در آروزهای شبانه ام

 آروزی ِ نقش بستن ِ لبانت بر روح ِ سرگردانم

احساس خستگی ز تنم می روبد

آزرده می شوم از شوق این هوس !

دلتنگی را گریه می کنم

و وسعت تنهایی را لمس

و خاطر منتظرت را

فریاد ...

حرفهای نا گفته ام را

باد بُرده است

برایت نازنیم

از چه بنویسم که مانند همیشه

تحسینم کنی

دیگر شعرهایم نیز ماسیده اند

مانند اول دبستانیها

انگشتانم از رنگ مداد سیاه شده است

از بس نوشته هایم را پاک کرده ام

ولی برایت می گویم

حرف تازه ای برای شنیدن نیست

جز همان گله از روزگار

همان سوالهای تکراری

و روزهایی که یکی پس از دیگری می گذرند

بی هیچ احساس تفاوتی در خود

برایت می نویسم

از اینکه هر روز صبح که بر می خیزم

یک روز بزرگ تر شده ام

ولی در پی احساسی کودکانه

احساسهایی که هر روز می میرند

و فردا از نو متولد می شوند

برایت از دغدغه های فردایم چه بنویسم

که خود نیز نمی دانم چگونه پیش می آیند

به اندکی سکوت نیاز دارم

تنهایی ...

که شاید از خودم که در وجودم است

فرار کنم

می خواهم به دنبال رَد پاهایی بروم

که انتهایش رو به آسمان ست ...

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر اینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خک دامنگیر خک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

فروغ عزیز